Salam ata…
Mən gəlmışəm.
Bəlkə məni tanımadın?
Hə, hə biraz böyümüşəm,
Daha özüm gələcəyəm
qəbrin üstə, darıxma sən…
Qəbrin niyə belə soyuq , sakit?
Niyə belə sükut içrə yatmısan sən?…
Əvvəlkidək dərd çəkirsən?
Yadımdadır, saatlarla fikrə dalıb
oturardın…
Xəyalında böyüdərdin uşaqları,
Köçürərdin bacımızı
bir ailədən o birinə…
Oynuyardin xəyalında
nəvələrlə, saatlarla…
Elə həmin saatlar da,
səni bizdən aldı axır…

Gecələri oyananda
gözüm sənə sataşardı
Əldə siqar, oturardın
səki üstə. siqarı yox,
gündüzlərə siğişmayan
dərdlərini çəkirmişsən…

Biz o zaman bilməz idik,
“pul var” nədir, “pul yox” nədir…
Nə biləydik etdiyimiz
hər naharın,
Başındakı ağ saçlarla
ödənilən hesabı var…
Həyat adlı zalım qumar,
səni bizdən aldı axır…

Sən olmayan gecələri
çox qorxardıq, sən bilməzdin…
Bir balaca səs gəldisə,
Yığılardıq qırağına pəncərənin…
qorxa -qorxa…
“Atan evdə olsa idi”
sözləriylə başlayardı
anamızın cümlələri…
Doğrudanda, atam evdə olsa idi…

Atam evdə olsa idi,
Qapımızı ayda 1 kəs
Bəlkə döyən tapılardı…
Sanma elə tək dərdimiz
döyülməyən qapılardı…

Atam evdə olsa idi,
İndi bu ev saray kimi
görünərdi..
Xarabalıq görünməzdi…
Anam töküb göz yaşını
dərdə, qəmə bürünməzdi…

Atam evdə olsa idi,
Oturardı bir kənarda
sakit yenə…
qurcalardı xəyalları,
fikirləri…
Böyüdərdi yenə bizi
Yenə bizim fikrimizi
çəkə çəkə qocalardı…

Atam evdə olsa idi…
Daha nələr olmazdıki?!
Görürsənmi?
bircə ata evdədirsə
mümkünsüzlər mümkün olur…
Müşkülüdə mümkün edər,
Məhəl qoymaz o müşkülə,
Həyat bunu bilə – bilə,
Səni bizdən aldı axır…