![Rasim Qaraca. Ədəbiyyatın cazibəsi. Rasim Qaraca. Ədəbiyyatın cazibəsi.](/media/uploads/news/307202027161511427.jpg)
Rasim Qaraca. Ədəbiyyatın cazibəsi.
10-08-2024
10-08-2024
27-07-2024
Səndən, kimsəyə bir söz söyləmədim əsla
Kimsəyə demədim sən mənim sevgilimsən.
Nə səyasətçilərə,
Nə də ədəbiyyatçılara,
Qazetəçilərə də bir söz söyləmədim vallahi,
Nə saçlarından...
Nə sinəndəki quşlardan Nə də heç yerindən.
Səni,
Şeirlərimdə görüblər Soyunub üzəndə.
Buralarda bir ölkə varıydı
Ölkədə bir şəhər,
Şəhərdə bir ev,
Evdə bir igid.
Bir bəla gəldi
Saqqalı ətəyindən uzun bir bəla.
Dağıtdı...
Ölkəni şəhər ilə,
Şəhəri eviylə,
Evi igidiylə.
Hey!..
Gözləri uzaqlara bənzəyən xanım
Sən, uçuşuna davam et
Mən, qanadlarımdan küsmüşəm.
Bir-birinin yanından keçirlər səssiz-səmirsiz,
Nə səlam var,
Nə də kəlam.
Oğul, diskoya sarı yönəlir,
Ana, diskonun qarşısında...
Bilirəm, heç biri alzaymer xəstəsi deyil
Bəlkə də, unudublar ana-bala olduqlarını, bilmirəm.
Evin yuxarı qatına qalxıram,
Səhnəyə üstən aşağı baxıram
Oğul və Ana,
İki paralel xətt.
Ortadaki faciə
İki paralel xətti qoruyan eyni məsafə.
Həmən aşağı enirəm,
Uzanıram asfaltın üstünə
Səhnəyə aşağıdan yuxarı baxıram bu səfər
Təkrar, həmən məsafə
Təkrar, iki paralel xətt.
Oğul, diskoya keçir,
Ana, fahişə xanaya.
Heç biri, o birindən incimir, görürəm,
Görmürəm, bəlkə də inciyirlər.
Bu şeiri başdan oxuyuram təkrar,
Və bu şeiri oxuduqca
Ailə gözümdən düşür.
Şeir yazanda,
İmpiraturlaşıram.
Yer kürəsi mənim dəsturumda olur
Və kəhər atı minib gün batana doğru çapıram.
Şeir yazanda Günəşləşirəm.
Bütün gözlər qamaşır mənə baxanda
Nə varsa, məndən rəng alır.
Dənizdə, maviləşirəm
Üfüqdə, qızarıram axşam üstləri.
Şeir yazanda Gözəlləşirəm.
Yanaqlarımda alma bitir
Dodaqlarımda lalə
Şeir yazanda...
Mən, nə qədər böyüyürəm şeir yazanda?
Nəsiminin əndişəsində
İnsan, insandan başlanır.
Bir insan, digər insanı yaraldır,
Bir insan, digər insanda yaşayır
Və bir insan, digər insanda qurtarır.
Nəsiminin əndişəsində...
Bir insan, digər insana aşiqdir,
Gözlərin, zümürrüd kimi parıldayır göylərdə,
Səninlə, bulutların altında uçmaq istəyirəm Hey!!!
İnsanlığın əndişəsi
Nəsiminin əndişəsində...
Bir insan, bütün insanlar üçün çalışır
Bir insan, digər insana hörmət qaildir.
Bir insan, digər insanlara canından keçir
Və bir insan, digər insanların sağlığına əmniyyət içir.
Nəsiminin əndişəsində... Mən,
Mənim əlimdən bir iş gəlmir
Mən yalqızam. yol qırağında tək düşən çinar ağacı tək
(Bu sözləri, şaircik dostlarım deyirlər mənə).
Və yeri gələndə...
Mən, şər yazıram insanlara
Elə bir şər ki,
Hərəkət yaradır insanlarda.
Və üsyan.
Və sən...
Hey!!!
Əziz rəssam,
Uzaqları yaxına çəkə bilərsənmi?
Birinci dərdim, saçlarındır!
Saçlarına tapışır, məni az sorğuya çəksinlər.
Mən, hər gün dəyişilməliyəm
Yəni,
Hər gün təğir tapacam.
İkinci dərdim, gözlərindir!
Gözlərində, bir cüt zümürrüd yaşayır yaşıl rəngində
Və mən, müsəlman deyiləm.
Üçüncü dərdim, dodaqlarındır!
Dodaqlarına tapşır, üstümə dalğalanmasınlar
Mən, üzmək bacarmıram.
Dördüncü dərdim məmələrindir!
Məmələrin, bir cüt ucu biz təyyarə,
Hər gün fırlanırlar başımın üstündə
Və hər gün, bomba salırlar xəyallarıma.
Beşinci dərdim! Ah!..
Beşinci dərdim,
Beşinci dərdim o qədər dərindir ki
Adını çəkərsəm!
Ağlarsan...
Qızılı saçlarının ətəyində
Enir qalxır dalğalar Və günəş,
Özünü nümayiş etdirir qızılı saçlarının
ətəyində.
Qızılı saçlarının ətəyində, Gözəl bir musiqi çalınır
Doğulmamış uşaqlara...
Qızılı saçlarının ətəyində
Kaş ki,
Bir qızım olaydı Günəş adında. Kaş ki,
Bir oğlun olaydı Çinar adında.
Qızılı saçlarının ətəyində
Dar ağacı qururlar hər sabah çağı
Gündə neçə yol asılıram saçlarından.
Qızılı saçlarının ətəyində
Özümü vururam dağlara,
Quş qovalayıram yamaclarda
Və yorğun-arğın qayıdıram sürüsünü qaytaran bir çoban kimi.
Qızılı saçlarının ətəyində
Əl izləri var,
Hansı şair şeir oğurluğuna gəlmişimiş görəsən?!
Kaşki bir şikarçı olaydım
Bir tüfəngim olaydı kaşki.
Hər gün ov ovlayaydım
Qızılı saçlarının ətəyində...
Sən, məndən böyüksən bilirəm
Və özün də bilirsən
Sən, məndən ucasan
Ama,
Sənin yanında duranda
Başım bulutlara söykənir
Və gözlərimdə hər şey kiçilir.
Səni gördüyüm gündən bəri
Yuxularımda yol gedirəm gecələr.
Qapılara söykənə-söykənə yol gedirəm küçələrdə.
Səsini iyləyirəm bu şəhərdə
Bəlkə də mənə güləcəksən bilmirəm
Sən, evə dönürsən
Çiçəklə qarşılayıram
Əllərindən öpürəm,
Və saçlarını hörürəm yuxularımda.
Qoy, göylərə qalxsın tənhalığım Uçub, bulutlara sığınsın
Sən hardan bilirsən nə çəkdiyimi?
Bilsəydin! Siyasətçi olmazdın
Və mən bilməsəydim Şair olmazdım.
Gözlərin, küləkli bir qış gecəsi Hamı, yolun itirir gözlərində.
Məni evimizə kim götürəcək?
Əllərin Nuhun gəmisi,
Əllərinə sığınır bütün mövcudat,
Saçların, mənim də qibləgahımdır
Mən də sənə iman gətirmişəm
Məni də əllərinə götür lütfən.
Səsində bir şərab var
Onu içdikcə
Yağış yağır üstümə Və mən aydınlaşıram.
"Səni sevirəm"
Fırlanıram çevrəndə.
"Səni sevirəm"
Yəni həyat var.
"Səni sevirəm"
Eşidirsən???
SƏNİ S
E
V
İ
R
Ə
M.
Səni tanımamışdan öncə qaranlığıydım,
Əlimi nəyə atardım boşa çıxardı.
Səni tanıyandan sonra
Aman allahım,
Nə qədər ışıqlanmışam?!
Səni tanıyandan sonra…
Hara baxıram
Sən varsan.
Həyatımın köynəyinin yaxasına sancılıbsan iynə kimi.
Uzunsan, ürkək bir ceyran boynu kimi.
Qısasan, həyatın bir bəlgəsəl oyunu kimi.
Durusan, su kimi.
Vəhşisən, ahu kimi.
Şeirlərimdən dışarı çıx lütfən,
Nə yazıram
Sən varsan.
Danışıram
Sən varsan.
Susuram
Sən varsan.
Nə yaxşı ki,
Sən varsan.
Peyğəmbər deyiləm sevgilim,
Sənə xeyir öyrədim.
Dünyanın ən böyük şairləri
Həmişə ŞƏR yazıblar
Saat ٣:٨٣ mələyim
Xatirələrin yaqut kimi parıldayır gözlərimin önündə.
Milyonerlər məhəlləsindəyəm hala ac və susuz
Sənə məktub yazıram.
Bu şeiri başdan oxuyuram təkrar,
Və bu şeiri oxuduqca
Düşünürəm!!!
Sən, nə qədər gözəlsən!...
٦٢
Həmən vəsf etməliyəm insanı
Həmən!
Yağışın məsumluğuna and olsun.
Və kəpənəklərin qanadlarına
Bir baxış yetər,
İnsanın ٠٨١ dərəcə dəyişilməsinə
Yüz irmi dörd min yol dəyişilib insan Yüz irmi dörd min yollar.
Bir gün
Bir əndişəni yamsılayıb Moskovada, Pekəndə.
Bir gün
Bir fitvanı daşıyıb Çeçenistanda, Yəməndə Və hala,
Səninləyəm! Hey!..
Süd satan qız
İnsanın əmdiyi çiy süddür Gizlənib sənin məməndə.
Süd yox!
Su həmən sudur
İnsan həmən insan deyil. Torpaq həmən torpaqdır İnsan həmən insan deyil. Hava həmən havadır İnsan həmən insan deyil. Günəş həmən günəşdir İnsan həmən insan deyil.
ALLAH həmən ALLAHdır İnsan həmən insan deyil.
Həmən vəsf etməliyəm insanı Həmən!
Göyün maviliyinə and olsun Və zeytunun yaşıllığına, Kiçik bir şərayit yetər İnsanın dəyişilməsinə.
Yollar,
Maşının qulaqlarına nə deyirdilər? O vaxt ki, sən gedirdin…
O vaxt ki…
Mən, ardınca su səpirdim…
Bu gecə,
Bizim üst otaqda oturmuşdu ALLAH.
Mən, ona
Bu şeiri hədiyyə verdim.
O, mənə Günəşi verdi.
Suyu, toprağı, havanı verdi Və bütün gözəllikləri.
Sizlərə,
Ey yer kürəsinin üstünə silah çəkən diktatorlar,
Sizlərə heç zad qalmadı!..
Gözlərində, Dənizi gördükcə Balığa iman gətirdim.
Gözlərində, Sürməyə baxdıqca İnandım!
Qaranın üstünə rəng yoxdur!
Gözlərində, QARABAĞ var, ZƏNGƏZUR, ŞUŞA
Və mən, Azərbaycan əsgəri.
Şəhid oluram gözlərinin zirvələrində…
Gözlərində
Və gözlərinin arasında bir xəritə var Ora mənim vətənimdir!...
Gözlərində, Hərəkət var Və səs.
İzin ver
Bir filim çəkim gözlərindən.
Gözlərində, Bir kitab var
Ondan öyrənirəm. Necə yazmamağı Və necə yazmağı.
Gözlərində, ٦Gözlərimə bax lütfən Gözlərini şeir çəkirəm!