Home / 2014 / Aprel

Yazıçı Vaqif Nəsibin 75 yaşı var. Sovet dövründə 10 kitabı (şeir, hekayə və romanlar) nəşr olunub. Son kitabı 1986-cı ildə nəşr olunub. O vaxtdan bəri Vaqif Nəsib dissident həyatı yaşayır. Azərbaycan Yazıçılar Birliyi bu yazıçını, sözün birbaşa mənasında, saymır. Son dərəcə ehtiyac içində yaşayan Vaqif Nəsibin hal-hazırda çap olunacaq 4 romanı var. Azad Yazarlar Ocağı olaraq bu qiymətli yazıçımızın əsərlərinin nəşr olunmasını qarşımıza məqsəd qoymuşuq. Bu məqsədlə ictimaiyyətə müraciət edirik. Vaqif Nəsibin romanlarının nəşr olunması üçün yardımlarımızı əsirgəməyək.  

O yuxularımı ki, orda küləklər yoxdur. Qum dənəcikləri arın-arxayın ucsuz-bucaqsız səhraların köksünü yandırmaqda davam edir……

Orda ki, nəhayətsiz ümmanlarım var, suyu bir ovuca siğar.

O yuxularımı ki, pərdələri asılıb, amma pəncərələri yoxdur.

Orda ki, məhəbbət nifrətə, nifrət məhəbbətə qarışıb və hamısı yumruq boyda ürəyin bir zərrəsində qərar tutub.

O yuxularımı ki, orda pillələr səni həm qaldırır, həm endirir. Özü!

Orda ki, ağaclar əvvəlcə solur, sonra başlayır bar verməyə. Və 10 ağacın barı bir real alçanın yerini vermir.

Orda ki, alqış nifrinə, nifrin alqışa qalib gəlir və mən bilmirəm onların hansı özümün özüm üçün uydurduğum təkamül təliminə daha yatırımlıdır.

O yuxularımı ki, orda əjdahalar gözəlləri ovlayıb öz qəsrlərində saçlarından asıb. Gözəllər gözləyir, gözləyir, igid şahzadələrdən isə səs-soraq yox……

Orda ki, bu igid cəngavərlər son nəhayətdə tapılıb gəlir və Misri qılıncı çıxarıb əjdahanın boynunu vurmaq istəyəndə, məlum olur ki,….böyründən asılan tək bircə qınmış, qılınc özü yaddan çıxıb evdə qalıb.

Və bu yerdə mən ayılıram…….Ayılıb ətrafıma boylanıram. Reallığın mənə bir şey vəd etmədiyini görüncə yenə gözlərimi bərk-bərk yumub yuxuya gedirəm…., saçından asılmış gözəllərin yanına qayıdıram, yuxumun davamını görmək üçün.

O yuxularımı ki, saniyə saniyə ilə başbabaş gəlir. Reallıqda elə deyil amma. Reallıqda saniyəmin əyər-əskiyi var. Ya normativdən qısa (onda ki, xoşbəxtlik ilahəsi çaşıb qapımı döyür), ya da uzundur (onda ki, ayaqlarımı altıma yığıb, pəncərəaltıda otururam, qələm-kağızı götürüb özümü məşğul kimi göstərirəm. Gündüzlər bu boş məşğuliyyət o qədər də canyaxıcı görünmür. Pəncərə önündə daim mənzərələr bir-birini əvəz edir, insanlar qaynaşır və gözlərinə darıxmaq imkanı vermir. Amma gecələr……., gecələr fikrin uçur xəyallar dənizlərinə, əlvan yelkənlərin üzərinə……, miskin fəzanı baxışların eninə-uzununa şumlayır…., nə qədər Ayı bürcünü axtarmaq olar?!).

Daha xoşbəxtlik ilahəsini də otağımda qəbul etməyəcəyəm. Gəlir, mən onu içəri dəvət edirəm. Daxil olur, səssizcə dayanıb, ətrafa nəzər salır. Burda nə görürsə, dönüb nəfəslikdən qaçır. Mən isə gedəni saxlamıram adətən. Ona görə daha onu çağırmayacağam.

O yuxularımı ki, odun parçaları kimi böyür-böyürə düzüb, kəndirlə sarıyıram, Cırtdanın şələsi kimi kürəyimə alıb gedirəm. Alıram ki, bəlkə ağırlığını hiss eləyim, fiziki dünyanın ölçü vahidi ilə ona bir çəki meyarı bəxş edim və onların da reallaşmaqdan (zorən!!) qeyri bir çarəsi qalmasın və mən də onların nə vaxtsa reallaşacağına bu yolla inandırım özümü.

O yuxularımı ki, orda soyuqluğu və möhtəşəmliyi ilə canları üşüdən bir mozaik görüntü var. Və bu mozaikanin parçaları məndən xəbərsiz gəlib bir-birini tapır, bir-birinin tuşunda dayanır və mənzərəni tamamlayır. Amma gerçəkliyimin parçalarını əlimdə çıraq günün günorta vaxtı gəzirəm, gəzirəm, yenə də tapa bilmirəm. Tapa bilmirəm ki, varlığımın dekorasiyasını bitirim. Hər parçamın sorağı bir dərədən gəlir, biri arandan, biri Turandan.

O yuxularımı ki, dünyanın ən mükəmməl kaleydoskopu onlara həsəd aparardı. O qədər müxtəliflik, rəngarənglik, kolorit, zövq var ki….. Heyhat! Gözümü açan kimi bu kaleydoskopu yerə…… yox, daşlara çırpıb sındırırlar ki, qəlpəsi ələ gəlməsin.

O yuxularımı ki, orda rahiblər, rəssamlar, əlində eşq badəsi, ayağı yalın, üstü cır-cındır, bu fani dünyanı avara-sərgərdan gəzib dolaşan dərvişlər var. Dərvişlər öz eşq sərgüzəştlərini bütün çılpaqlığı ilə, utanıb-qızarmadan yerli-yataqlı rahiblərə danışır. Rahiblər rənc alıb-rəng verir bu həyasız, cılpaq sevgi hekayətlərindən. İlahiyyat ilmələri ilə toxunmuş bir həya donu geyindirir və onları əli yaratmaq üçün gicişən rəssamlara pıçıldayırlar. Rəssamlar bu məhəbbət qarışıq ilahiyyatdan və ya ilahi məhəbbətdən cuşa gəlir, rənglərini, fırçalarını qabağına töküb yaradır. Çəkir, çəkir…….və çəkdiklərini bəyənmir. Sonra əl atıb duyğuların ilahi libasını cırır, söküb bir küncə atır, onu çılpaqlaşdırır, yenidən əsl dərviş məhəbbəti cildinə salır. Və bu məhəbbətin vəhşi gözəlliyindən, çılpaq bədənindən, ağılları aparan ədəbsiz cəsarətindən bayılmaq dərəcəsinə gələn rəssam elə bir şah əsəri yaradır ki,…….o səmavi rəngləri və onların ahəngini yer üzündə görmədim mən. O rəngləri yalnız mənim yuxularımın rəngsaz rəssamı yaradır. Bunlar kosmik koloritdir və gerçəkliyin haləti çatmaz ona bənzər nəsə yaratmağa. Gözlərimi qapayıram və yuxularımın rəngli (oxu: əlvan) rənglərinin bu dünyamıza axmasının qarşısını aliram.

Elə yuxularımı ki, onların fəzaları al qandır. Dərinləri, çökəkləri gözlərdəki sonsuzluğa meydan oxuyur. Sularındakı şəffaflığa, təmizliyə sahilindəki qamışlar bayatı deyir. Daşların hərəsi bir qaya parçası. Günəş isə hamı üçün eyni cür parlayır. Yaxını yaxındır yuxularımın, uzağı yaxından da yaxındır.

Elə yuxularımı ki, səni ora buraxmaram….

Və gəlsən, qoymaram gedəsən.

Elə yuxularımı ki, orda torpaqlar yiyəsizdir, meşələr ovçusuz. Ceyranlar tənbəl-tənbəl göy çəməndə otlayır, ağzini marçıldada-marçıldada.

Orda ki……..

Nə zəhər var, nə zəhərləyən.

Nə ölən, nə öldürən.

Nə gülən, nə güldürən. Şadlığa yasdı, daima nasazdı yuxularım.

Nə cəllad var, nə məhbus.

Nə əkən var, nə biçən. Nə ölənin yerinə keçən.

Nə eniş, nə yoxuş.

Nə diyirlənən, nə diyirlədən.

Nə pay var, nə payıkəsilən.

Heç nə! Heç nə yoxdur!! Orda yalnız bir sonsuzluq var. Məchulluqdan gələn və məchulluğa gedən bir yol. Kor bir yol. Ona görə sevirəm yuxularımı. Və bir kimsənin cəsarəti deyil onları mənim əlimdən alsın!

P.S. Əgər yuxuda da mənə həqiqətin inikasını göstərəcək olsalar, niyə mən yatıram onda? Məni seçim qarşısında qoymaq istəyirlər: yuxu ya gerçəklik? Qorxmurlar ki, şələ-küləmi yığışdırıb yuxularıma köçməyə qərar verərəm?……Birdəfəlik və həmişəlik?! Mənim yuxularım həqiqətin astarıdır. (pıçıltıyla: yuxularıma qonaq gəlsəz, sizə dağ çiçəyinə bükülmüş müşk tapıb verərəm….,onda bir də mənə reallıq təklif etməzsiz. Etməzsiz… )

Seymur Baycana qarşı senzura olunubmu?

 

Aprelin 22-si 1937.az saytında gənc yazar Kəramət Böyükçölün yazıçı Seymur Baycanla müsahibəsi yayımlanıb. Müsahibə böyük səs-küy doğurub. Lakin, Seymur Baycan müsahibənin adı çəkilən sayt tərəfindən senzuraya uğradığını, bəzi hissələrində hakimiyyətyönümlü mediaya tənqidlər olduğu üçün kəsildiyini iddia edib və müsahibənin onun fikrinə görə senzura olunmamış, orijinal versiyasını kultura.az saytına göndərib. Seymur Baycanın iddiasına görə müsahibədə aşağıdakı cümlələr senzuraya məruz qalıb. 

 

Keramet Boyukcol ve Seymur Baycan

Kəramət Böyükçöl: Əlbəttə!
 
Seymur Baycan: Ola bilər. Bilirsən bəzən insanlar düşünürlər ki, hakimiyyətin saytları proseslərə təsir edə bilmir. Əlbəttə, təsir etsələr onlar üçün  daha yaxşı olar. Pul xərcləyirlər.Düzdü,bu xərclədikləri pul onlar üçün qəpik-quruşdu. Üstəlik bu pul gəlib jurnalistlərə çatana qədər vasitəçilər üstündən o qədər götürür ki, axırda demək olar ki, heç nə qalmır ortada. Bu saytlara pul xərcləyənlər  istəyirlər ki, nə yolla olur olsun saytları populyar olsun. Saytların redaktorları bu sifarişi yerinə yetirmək üçün hər bir yola əl atırlar. Təki oxucu toplasınlar.  Axırda biabırçı bir mənzərə yaranır. Bu gün bir çox saytlarda insanları beş yüz, yeddi yüz, min manata girov, əsir götürüblər. Facebook təbirincə desəm onları deaktiv ediblər. Əvvllər danışa-danışa susanlar vardı. İndi də yaza-yaza yazmayanlar ordusu yaranıb. Hərəsinin qabağına bir meşok kağız töküblər səhər gəlib, axşam gedirlər. Guya işlə məşğuldurlar. Yazı yazırlar. Əslində isə onları əsir götürüblər. Onlar da mesajı başa düşürlər və sevgidən zaddan yazılar yazıb, duyğu sömürüsü yapıb  öz əsir həyatlarını yaşayırlar.   Bir sözlə, Conatan Sviftin təbirincə desəm xiyardan  enerji almaq istəyirlər.  İndi 1937-ci il deyil ki, aparıb adamları orda burda güllələsinlər. İndi adamlara bir-iki manat pul verirsən özləri-özlərini öldürürlər. Özü də daha biabırçı formada.  Məni daha çox gənc yaltaqlar təəcübləndirir. Görünür hər şeydə,həyatın hər bir sahəsində  yaş həddi aşağı düşüb, əvvəllər futbolçunun əsl karyerası iyirmi  yeddi yaşda başlayırdı, indi iyirmi yeddi yaşlı futbolçu qoca sayılır. Deyəsən yaltaqlıqda da yaş həddi aşağı düşüb. Niyə bunlar anlamırlar ki, yaltaqlanmaq, əzilmək, girmək, sabunlanmaq  üçün hələ qarşıda çoxlu münbit şərait yarancaq. İndidən özlərini bu qədər xərcləməsinlər. Həyat hələ qabaqdadı.
 
 
1937.az saytı özlüyündə müsahibənin bu versiyasının orijinal olmadığını, müsahibəni bu şəkildə yaymağın media etikasına zidd olduğunu bildirib və Seymur Baycanı saxtakar adlandırıb.
 
Müsahibənin Seymur Baycana və 1937.az saytına görə orijinal versiyalarını aşağıdan oxuya bilərsiniz.
 
 
 

 Çin müdrüklüyünün qədim nümünəsi Dao De Cin (Dao De Jing, – Yollar və məziyyətlər) kitabı
azərbaycanca çevrildi. Dao De Cin Çin və ümumiyyətlə dünya mədəniyyətinə dərin təsir göstərmiş
fəlsəfi nəzəriyyədir. Bu əsərin əsas məqsədi – daonu anlamaqdır. Kitabın müəllifi haqqında hələ də
mübahisələr dolaşır. Kitabın müəllifi bütün dünya tərəfindən böyük çin filosofu Lao Tzu ( e.ə VI-V
əsrlərdə yaşamış) hesab olunur, bəzən kitab onun adı ilə də adlandırılır. Çin tarixçisi Sıma Çyan
kitabın müəllifinin Konfutsinin müasiri olan Lao Lay-çzı yaxu Çjo dövlət xadimi Dan ola biləcəyini
iddia edir.
 Dünyanın əksər dillərinə çevrilən kitab azərbaycan dilinə Cavad Əfəndi tərəfindən çevrilib. Rəvayətə
görə, günlərin bir günü qoca Lao Tzu ölümün nəfəsini hiss edib, və heç kəsə dinməyib uzaqda
görsənən dağlara tərəf yola düşdü.
 Çou dövlətinə xidmət edən sərhədçi qocanı görüb onu tanıdı və onun hara və nə üçün getdiyini hiss
etdi. Sərhədçi nə isə bir bəhanə edib Lao Tzu-nu donuz tövləsinə salır və deyir ki, qoca Dao (yəni
Yol) haqqında bildiklərini yazıb ona verməyənə dək elə o tövlədə də qalacaq. Çarəsi olmayan Lao
 Tzu 81 şerdən ibarət olan kitabı yazıb. Bizim dilə mümkün olan tərcümələrinin birində həmin kitabın
ilk sözləri bunlar olub:
“Söz ilə ifa edilə bilən Dao həqiqi Dao deyil…”
Kitabda yer alan 81 şeirin hər biri günlər üzrə Dao De Cinə həsr olunmuş azərbaycan dilində sayta
yerləşdirilib.
Aşağıda kitabdan bəzi parçalar verilib:

 

1

Yolun istiqaməti müəyyəndirsə – o Haqq yolu deyil
Ad səsləndirilə bilərsə – o əbədi Ad deyil
Göyün və Yerin Atası – Adsızdır
Ad sahibi – saysız-hesabsız cisimlərin (şeylərin) Anasıdır
Ehtirassız halda Onun ecazkar Sirrini duyarsan
Ehtiraslarla dolu olaraq – Onun izhar səthini görərsən
Biri və başqası – adları fərqli, həqiqi mahiyyətləri isə eynidir
Birgə onlara Sirr Dəryası deyərlər
Dəryanın dibində birindən başqasına keçid var –
O Sirrin zərif möcüzələrinin qapısıdır

 

 

2

Hamı gözəlliyin gözəlliyini dərk edib – ona görə də eybəcərlik peyda oldu
Hamı xeyirin xeyirli olduğunu dərk edib – ona görə də şər peyda oldu
Çünki
Varlıq ilə Yoxluq bir-birini törədir
Çətin və Asan biri-birinə gətirib çıxarır
Uzun və Qısa biri-birilə tutuşdurulur
Hündür və Alçaq bir-birini təyin edir
Səslər bir-birlə həmahəng olur
Əvvəl və Axır bir-birini növbələyir
Buna görə Arif Aqil iş görəndə biəməldir, öyüd verəndə dinməzdir
Məşğul olduqda iştirak etmir
Yaratdığına yiyəlik etmir
Hərəkət edəndə cəhd etmir
Zəhmətini məqsədə yönəltmir
Nəticələrlə fəxr edə-edə vaxtını itirmir
Buna görə də ruhu tükənməzdir

 

3

Qabiliyyətlilər sayılmazsa – eldə mübahisə və rəqabət olmaz.
Cavahiratın dəyəri olmazsa – eldə oğruluq olmaz.
Ehtiras doğuran şeylər görünməzsə – qəlblər çaxnaşmaz.
Buna görə Arif Aqilin qaydası budur ki,
Ürək boş olmalı, qarın isə dolu;
Şövq olmalı zəif, özək isə möhkəm.
İstək az olmalı – naşükürlük olmasın,
Bilik az olmalı – narahatçılıq olmasın.
Biliyi çox olanlar isə fəaliyyətdən kənar qalmalıdır, çünki
Biəməllik ahəng eylər.

 

Mənbə : www.azeritao.yolasite.com

Sadıq Məmmədli

Üç qəhraman

Yayın qızmar çağında çimərlik adamla doluydu. İki yeniyetmə çimib-doyub sahil boyu gəzintiyə çıxmışdı. Cinsləri Amerika kinolarındakı kavboylarınkından geri qalmır, köynəklərinin açıq düymələrinin sayı bağlılarınkından çox idi. “Lütlənməyimizi, bunsuz da, qanan olmayacaq. Elə biləcəklər, altdan qara mayka geymişik, hihihi.” – deyərdi Raul. Bununla o, bədənlərinin tüklü olmasına ehyam vururdu.

“Vidfasonu bəs deyilmiş kimi, zalım oğlunun ad cəhətdən də bəxti gətirib.” – düşünürdü Teymur.

Teymur Raulun sağında, gah bir neçə metr soldakı dənizə, əsas da dənizdəki qızlara, gah da sağ tərəfdə, qumda günəşlənən və gəzişən adamlara mexaniki baxaraq addımlayırdı. Raulun amma, mexaniki baxmaqla işi olmazdı, gözü ilişib qalan adam haqqında roman da fikirləşə bilərdi. İşdi, birdən belə gəzintilərdə Raulun gözü kimə və ya nəyəsə sataşıb dalsa, Teymur əvvəlcə əsəbləşər, sonra isə bir dəqiqə içində müdrikləşib, içindəki fikir fırtınasına qulaq asan adamın heykələ döndüyünə görə bu faciəsinə gülərdi.

 Şalını belinə dolamış Səadət qabaqdan oğlanlara sarı gəlir, yaxınlaşa-yaxınlaşa başı tədricən aşağı əyilirdi. Oğlanlara bir neçə addım qalmış Teymurun qumlu yalın ayağına baxdı, dodağını birnöv narazılıqla azca büzüb ötdü.

— Zalım qızı, elə bil Şüvəlanda deyil, “Stimorol”-un reklamındadı. — Teymur mızıldandı. — Bu baş barmağımı görüm andıra qalsın – ona baxırdı. Bu boyda bədəndəki yeganə kompleksimi müqəddəs kimi tutdu.

— Qəşəng qızdır, — dedi Raul. — Yəqin yenə atasıyla gəlib. Yenə yemədin getdin.

— Elədi! — Razılaşdı Teymur. — Ta kişini qızdan çox görürəm əşi. O günkü futboldan beş saat sonra mənə çatıb ki, qapıda duran bunun atasıymış.

— Amma mən o dəqiqə tanımışdım. Hələ o, gəlib oyuna girmək istəyəndə gözümü sənə zillədim, xeyri olmadı.

— Yəqin key tərəfimə düşübmüş. Deyəsən, Alla xanımgil kimi bir-iki aylıq gəliblər.

— Analarını niyə gətirməyiblər görəsən, — Raul öz-özünə soruşdu.

— Məncə ölüb, ona görə. Anası olan qızlara oxşamır.

— Bəs atası? — Raul rişxənd elədi. — Arvadı olan kişilərə oxşayır?

— Atası, arvadı ölən kişilərə oxşayır. Bəs sən “arvad” sözünü boykot edirdin, nə oldu? — Rişxənd əks effekt vermişdi. — Hə-ə, mədəniyyət mücəmməsi, hə, hə-ə? Hə-ə, məhəbbət aləminin qəmginsifət cəngavəri, nə oldu?

Gülüşlərinin səs-küyü ətrafa yayıldı.

Onların arasında ülvi hisslər barəsində olan klassik qarşıdurma haqqında ən sadə misalı deyim ki, Teymurun “Sevgi boş şeydir” tezisinə Raul “Bəs onda ingilislər niyə evlənir?” sual-antitezisi ilə şappadan cavab verirdi.

 Gün artıq əyilmiş, Teymurun ağzı yenə qızışmışdı, qulağı ancaq öz dediklərini eşidirdi. Bir də ayılıb dostunun yanında olmadığını gördü. Xəfif qızardı. Dənizə sarı çönüb sahil xəttində dayanan, başını azca irəli əyib diqqətlə uzağa baxan Raulu görəndə uzağı iki addım təkbaşına danışdığını kəsdirdi. “Cəmisi iki addım. Böyük biyabırçılıq deyil əşi.” – düşündü.

— Raul! — Bağırdı. Bağırmağı özünə qaldı. Bu dəfə artıq əsəbdən boğazını cıraraq — Rauuulll!!! — qışqırdı. Xeyri oldu. “Amma yenə də Raul! Çığırmağımı bu qədər adamın içində ondan başqa it yerinə qoyan olmadı.” – bir saniyə içində ağlından keçdi. Dostunun arxaya baxmadan sağ əlini geriyə doğru yüngülcə qaldırıb “səsini kəs” işarəsi verməsindən qeyri-adi nəyinsə baş verdiyini anladı. — Nə olub e orda?! — qışqırdı və sahilə tələsdi. Çatıb, Raulun qaşlarını çatıb gah dənizə, uzaqdakı dalğalar tərəfə, gah da yaxınlıqda, topuğuna qədər suya girib belini yerə paralel əyən xalatlı, kök, yaşlı qadına baxdığını görüb, bir də soruşdu: — Nə olub?

Arvad əlini dizinə vurub qaytarırdı.

— Kirill batır, — dedi Raul.

Sahildən əlli metr uzaqlıqda əmələ gəlmiş normadan böyük dalğalar, bundan bir az daha uzaqda olan Kirillin boyunu üstələyib, onu görünməz edirdi. Sahildən ona qədər olan məsafədə üç-beş adam, ondan solda, hardasa otuz metr uzaqlıqda, amma sahilə daha yaxın yerdə isə bir ailə çimirdi. Dalğa çəkiləndə Kirillin qabırğalarından yuxarısı görünürdü. Demək olar ki, sakit idi. Torpağa baxırdı.

Kirillgil Teymur və Raulun məhləsində, çimərlik mövsümü ərzində qalmaq üçün ev kirələmişdilər. Artıq tanışdıqları bir ay olardı və demək olar hər axşam eşiyə çıxıb, həyət qapısının ağzındakı üzbəüz əldəqayırma skamyalarda oturar, gecəyarısına qədər laqqırtı vurardılar. Qonaqlar – biri Kirill və anası Alla Kərimovlar, digəri isə Paşa, onun bacıları Eminə və Məryəm və onların nənələri Məryəm Bəkirzadələr olmaqla iki ailədən ibarət idi. Kərimovlar ailəsinin kişisi, Bəkirzadələrdən isə hər iki valideyn bu yay vətənə gəlməmiş, daimi yaşayıb işlədikləri Nijnevartovskda qalmışdılar.

O məşum gündə isə Alla xanım və camaata adının Əminə olmadığını başa salmaqdan bezən Eminə dənizə getmək istəməyib, evdə qaldılar. Ana bu gün oğlunun başına heç bir bədbəxtçiliyin gəlməyəcəyini mühəqqəq bilirdi.

— Kirill batır, — dedi Raul.

Teymur – kinolardakı kimi effektli deyil, real həyatda adətən olduğu kimi bir az məzəli – yerindən qopdu və dənizə atıldı.

— Dayan! — Qışqırdı Raul. Ancaq, artıq dənizə girmiş dostunun başının suyun içində qaça-qaça və Məryəm nənənin amansız çığırtısını eşidə-eşidə köynəyini çıxarıb mümkün qədər qəşəng atmağı fikirləşməyə qarışdığını görüb ürəyini açdı: — Burulğan ola bilər! — Gözlərini qırpdı; başa düşdü ki, bunu gərək deməyəydi. Burun deşikləri böyüdü. Artıq başqa çıxış yolu qalmırdı. — Gözlə! — Qışqırıb, cinsini cəld çıxardı, irəli atıldı.

Kirillin bata biləcəyini heç cür qavraya bilməyən Teymur var gücü ilə yorturtu. Su buduna çatanda dayandı. Məryəmi görmüşdü.

— Axı nə olub?! — Əsəblə soruşdu.

— Xahiş edirəm yardım edin, — yalvardı Məryəm. Yerində donub qalmışdı. Bir ayın içində xəyali dostuna çevrilmiş bu qız indi ona “siz” deyə yalvarırdı. Təkcə şüşə gözləri deyil, qızın bütün bədəni dolmuşdu. — Batır…

— Axı kim batır?! O de Kirill! Xahiş eləmə – de görüm kim batır?

— Kirill… — güclə dedi qız. — Kömək edin, xahiş edirəm.

— Batmır, batmır! Sakit ol. Elə batmaq olar?! — Artıq Raul da arxadan yaxınlaşırdı, Teymur yenə yortmağa qoyuldu. “Yazıq! Xahiş edir. Əmr elə! Niyə xahiş edirsən?! Nə fərqi var? Mən onsuz da eləyəcəm.” – bədən dəyişmiş qəmginsifət cəngavər ruhu yolüstü düşünürdü.

Paşa, Məryəmlə Kirilldən eyni məsafədə, suyun səthində uzanıqlı qalmışdı. Bəzi insan əlamətlərini nəzərə almasaq, baxsan deyərdin ki, ayıdır. Tüksüz, piyli, ağappaq bədənində artıq əşya kimi apaydın seçilən göy-qırmızı şortu və başının işıldayan tünd saçı kimi, həmçinin, üzünün ifadəsindən də ayı olmadığı hiss olunurdu, çünki ayıların simasında bir məna olur. Teymur onun yanından var gücü ilə, ancaq addımlayan adamın sürəti ilə keçdi – dənizi çıxsaq, elə bil xizək sürürdü. Həm yorulmuşdu, həm də dalğa artıq sinəsinə qədər çatdığından, belə şəraitdə daha sürətlə “qaçmaq” mümkün də deyildi.

Məryəmin eyni xahişinə əlüstü qulaq asan Raul Teymurun ardınca, ondan daha sürətlə gəlməkdə idi. Paşaya çatıb dayandı. Nə baş verdiyini və Kirillin necə oldu ki, gedib o qədər uzağa çıxdığını soruşdu.

— O de. Özü bilər. Mən demişdim ki, getmə, uzağa getmə. Dalğa çoxdu. Getdi, özü bilər. Nə vecimə. Neyləyəsiyəm. Vecimə deyil. Özü gedib, özü də gəlsin.

Raulun üzü bu gün ilk dəfə olaraq dəyişdi, soluq nəzərlə Paşaya baxıb bir an fikirləşdi və yenidən irəli atıldı. Teymurun yavaşıdığını görürdü; çatıb keçməyin su içmək kimi asan olacağını qət etdi.

Sol tərəfdə çimən ailə – kişi, qadın və iki balaca qız – çaş-baş qalıb, o tərəf bu tərəfə baxırdı. Burulğan ehtimalı onların ağlına gəlməsə də, kişini Kirill tərəfə buraxmaq istəmirdilər. Ancaq kişi, Kirillin yüz metrəlik radiusunda yeganə kişi olduğu faktının psixoloji basqısına dözmədi və əvvəlcə ağır-ağır yerindən tərpənib ona doğru irəliləməyə başladı. O, hərəkətə başlayan zaman Teymur, Məryəmlə Paşadan eyni məsafədə idi (Ancaq, kişinin də köməyə getdiyini yalnız Paşaya çathaçatda gördü.) və bu anda, kişi, Teymur və Kirilli təpə nöqtələri kimi fərz edib, onları kəsən xəyali düz xəttlər çəksək, doxsan dərəcəlik bucağı kişinin olduğu nöqtəyə düşən düzbucaqlı üçbucaq əmələ gələr və kişidən Kirillə qədər olan katet, hipotenuzdan, yəni Teymurdan Kirillə qədər olan məsafədən, təbii ki, qısa olardı. Uzun sözün gödəyi: kişi oğlana daha tez çatacaqdı. “Pox qoydun! Pox!” – acıqlandı Teymur.

Kişi çatıb Kirillin belindən tutdu. Oğlan keyləşmişdi. Sahilə sarı hərəkət etməyə başladılar. Suyun göbəkdən az yuxarı olduğu yerdə hündürə qalxan dalğalar dənizin ortasında fikrə dalmış zavallı oğlanı çaşdırıbmış, başqa heç nə – boğulmaq-filan məsələsi yox idi. Yarım dəqiqə sonra Raul da onlara çatdı və çatan kimi oğlanın dirsəyinin yuxarısından yapışdı. Teymur addımlarını yavaşıtdı, gəlib çatmalarını gözlədi və nəfəsini dərib onlara qoşuldu.

Qumun üstündə süfrə salıb dincələn ailənin verdiyi “Aroma” şirəsini Kirillə içizdirdilər. Oğlan yaxşı idi, heç qarnına su da dolmamışdı, azca təngənəfəsliyi vardı. İki qız atası Məcidə xeyli təşəkkür edib, taksiyə əl elədilər.

— Şüvəlan parkına. Üç min verəcəm. — Məryəm nənə dedi və qabaqda oturdu.

Nəvə Məryəm, Paşa və Kirill arxa qapıdan içəri doluşdular. “Moskviç 412” markalı maşın yerindən tərpəndi. Çimərlik nəhəng oqranizm təki sustaldı.

Raul yenidən cinsini şortun üstündən geydi. Teymurun dənizin içində əynindən çıxarıb atdığı köynəyini kimsə ona verdi; çıxartmadığı açıq-boz cinsi tündləşmiş və ağırlaşmışdı. Evə piyada gedəsi oldular.

Dinməz addımlayırdılar. Çimərlikdən çıxar-çıxmaz Raul bədənini sağa əydi, sol əlini Teymurun çiyninə qoyub itələdi.

— Salam, qəhrəman. Necəsən? — Dedi.

— Salam, qəhrəman. Haha. Sağ ol, qəhrəman, sən necəsən?

— Yaxşıyam, qəhrəman, hahaha. Qəhrəmanlar evə piyada gedir, haha. Nə var nə yox, qəhrəman?

Gülə-gülə, səs-küy sala-sala evlərinə çatdılar. Baş verənlərdən xəbər tutan valideynləri rəng alıb rəng verdilər.

 — Bizə sizin qəhrəmanlığınız lazım deyil, — dedilər. — Burulğan ola bilərdi!

Amma, alın və yanaqlarının düzxəttli qırışlarında yaranmış bircə mikrometr amplitudalı şən rəqs, onların hirsinin yalan olduğunu satqınlıqla bildirdi.

Nərmin Kamal

APD nədir və Azərbaycana nə aidiyyatı var?

Bakı küçələrində rastıma çoxdan görmədiyim cürbəcür tanışlarım çıxırdı. Özümü elə aparırdım ki, guya o tanışı görmürəm.

Bunu daxili monoloqumda belə izah edirdim: İndi görüşəcəyik, mənə nəsə deyəcək, mən də ona nəsə deyəcəyəm, ola bilər onun gözlədiyi kimi qızğın salamlaşmayım, ola bilər başqa anlaşılmazlıq olsun… – ondansa elə bu başdan görüşməyək, qoy hər şey olduğu kimi qalsın, belə daha yaxşıdır.

Sonra bir gün hardansa psixoloji xəstəliklər ensiklopediyası keçdi əlimə. Elə onu əyləncə kimi vərəqləyəndə birdən rastıma bu xüsusiyyətim haqqında məlumat çıxdı, adını oxuyanda diksindm: Avoidant Personality Disorder (APD). Azərbaycan dilinə çevirməyə çalışsam: yayınan, çəkinən insan psixi pozğunluğu.

Deməli bu, xəstəlik imiş. İnsan hadisə yarana bilər deyə, artıq dəfə tanışlarla danışmaqdan yayınır, nəticədə nəinki hadisə, həyat özü yaranmır. Bu, elə xəstəliklərdəndir ki, onu dərmanla sağaltmırlar, öz iradənlə şüurlu şəkildə savaşmalısan onunla.

İndi eyni xəstəliyi ölkəmdə görürəm. Hakimiyyət siyasətçilərindən, məmurlardan tutmuş müəllimlərə qədər, – işi ictimai olan adamlar tez-tez APD vəziyyətinə düşürlər. Ortalıqda görünməməyə çalışırlar.

Mövqelərinə ehtiyac yarananda “Mən yoxam” rejiminə keçir, yaxud da onları dindirən jurnalistlərə elə ümumi mücərrəd cümlələr quraşdırıb deyirlər ki, bu cümlələrdən heç bir mövqe aydın olmur, danışa-danışa susurlar.

Sanki danışsalar və ya aydın danışsalar, bir hadisə, bir təzə söhbət yarana biləcəyindən çəkinirlər. Həmin söhbət onların rahatlığını poza bilər, yaxşı nətcə verməyə bilər. Hər şeyin səhər saat 9-la axşam saat 6 arasında elə olduğu kimi qalmasını istəyirlər.

Nəticədə külli ölkədə hər şey olduğu kimi qalır. Xəbər yoxdur. Jurnalistlər onu güclə tapıb əmələ gətirməyə çalışırlar. Nəinki siyasi hadisə yoxdur, ümumiyyətlə arxasında insan istəyi, insan sözü duran hadisə, tərpəniş asan-asan baş vermir.

Hərdən adama elə gəlir ki, qəzalar, intiharlar və xarici xəbərlər olmasa, xəbər sənayesi boş qalar. Nəticədə insanlar ictimai-siyasi müzakirə aclıqlarını ən xırda detallarına qədər Türkiyənin daxili siyasətindən, seçkilərindən danışmaqla öldürürlər.

Dövlət işçilərinin itirməyə qorxduqları vəzifələri var. İdarə və kabab məclisləri arasında sakit həyat tərzi sürürlər.

Maksimum ortalıqda görünməmək onları qoruyur. Elə bil “Qoy oturduğumuz yerdə hadisə çıxarmayaq” düşünürlər, qeyri-adekvat bir şey deyəcəklərindən çəkinirlər və mümkün tənqidlərdən yayınırlar.

Ölkənin vacib insanları o yerlərdə görünür və danışırlar ki, ordan hadisə çıxmayacağından əmindirlər.

Ədəbiyyat sözün “mən”, “biz” və ya üçüncü şəxsin təkində deyilməsini çox vacib məsələ hesab edir.

Azərbaycanda “mən” dilindən danışan nadir önəmli persona taparsan. Bu, təkcə hər hansı mövzuda suallara cavab verməyi, danışmağı risk hesab edən məmurlara yox, əksər peşə sahiblərinə aiddir.

Onlara görə, “ortaq təsəvvür”dən çıxış etmək daha təhlükəsizdir, hadisə törədiciliyi qat-qat aşağıdır: “Bizim fikrimizcə” (tərəfimizdən), yaxud “Cənab prezidentin”, yaxud da “Xalqın”.

Britaniyalı yazıçı Zadie Smithin “Pinqvin” nəşriyyatında “Komboca səfirliyi” adlı unikal bir əsəri çap olunub. Hekayə “biz” dilindən danışılır: “biz baxdıq”, “biz gördük ki”. Kitabın ortalarında məlum olur ki, həmin “Biz” deyib danışan səs, eyvanında ev xalatında durub məhəlləyə baxan yaşlı bir qadınındır.

 

Bu qadın müşahidə elədiyi ailənin həyatını öz dilindən yox, Londonun bütün şimal-qərb məhəllələrinin dilindən nəql etmək haqqı verir özünə. Deyir, ona görə ki, mən şimal-qərb zonasında bir neçə küçənin kəsişməsində yerləşən binada yaşayıram.

…Azərbaycana heç cür izolə olunmuş dövlət demək olmaz. Ölkə cürbəcür beynəlxalq layihələrə qatılır, fəallıq göstərir, alov dillərini öz rəmzi kimi geniş təbliğ edir. Amma daxildə tikintiləri çıxmaq şərtilə, alovsuz, boz mənzərə var. İctimai simalarda xalqa münasibətdə APD xüsusiyyətləri çoxalır. Ancaq mənim vəziyyətimdən fərqli olaraq, bizim ictimai simalar üçün bu durum hərəsinin özü üçün təkbaşına aradan qaldıra biləcəyi şey deyil.

Bəzən dövlətin planları haqda, nə işlər görmək istədiyi haqda rəsmi səhifələrə qoyulmuş sənədləri oxuyuram. Onların arasında 2008-2015-ci illər üçün yoxsulluğun aradan qaldırılması üzrə dövlət proqramı var. Məşhur proqramdır, internetdə neçə yerdə həm ingiliscəsi, həm də azərbaycancası var. Orada iki yüzə yaxın məqsəddən, plandan danışılır: “2015-ci ilin sonunadək səhiyyə sahəsinin mükəmməlləşdirilməsi”, “2015-ci ilin sonunadək idarəetmənin təkmilləşdirilməsi və Avropa Birliyinin standartlarına uyğunlaşdırılmas” kimi böyük planlar.

Adam heyrət edir. 2015-ci ilə bir il qalmış biz məmurlar arasında xalqa münasibətdə APD xüsusiyyətlərindən danışırıq, mətbuat İranın Azərbaycan xəstələrini daşımaq üçün reysə xüsusi avtobuslar buraxdığından yazır, amma cəmi altı-yeddi il əvvəl bu proqramı yazanlar nə qədər parlaq gələcəyə ümid edirmişlər.

Mənbə: www.bbc.co.uk

Zadi Smitə görə yazmağın 10 qaydası

 

1. Xüsusilə uşaqlıq illərindən başlayaraq çoxlu kitab oxuyun. Oxumağa başqa məşğuliyyətlərdən daha
çox vaxt ayırın.

 

2. Yaşa dolmuş çağlarınızda isə, yazdıqlarınıza başqası, hətta düşməniniz oxuyurmuş kimi yanaşın.

 

3. Yazı qabiliyyətinizi romantikləşdirməyin. Ya yaxşı cümlələr yaza bilirsiniz,ya da bunu
bacarmırsınız. “Yazıçının həyat stili” deyə bir şey yoxdur. Əsas kağız üzərində göstərdiyiniz
məharətinizdir.

 

4. Zəif tərəflərinizi özünüzə dərd etməyin. Amma bu sahədə edə biləcəklərinizi də, etməkdən
çəkinməyin. Özünüzlə bağlı şübhələrinizi başqalarının daha zəif yanlarını göz önünə gətirərək
gizləməyin.

 

5. Yazmaqla redaktə arasında müəyyən bir fasilə verin.

 

6. Ədəbi təşkilatlardan, qruplaşmalardan uzaq durum, ətrafınızdakı insanların çoxluğu yazınızı daha
kamil etməyəcək.

 

7. İnternetə çıxışı kəsilmiş kompyuterdə yazın.

 

8. Yazmaq üçün ayırdığınız zamanı qoruyun. Yazmağa mane olacaq hər kəsi, hətta ən mühüm
insanları belə özünüzdən uzaqlaşdırın.

 

9. Yazmaqdan keçirdiyiniz qürur hissi ilə, uğuru bir-birinə qarışdırmayın.

10. Nə qədər çətin olursa olsun həqiqətləri yazın, şərə, yalana xidmət edən bircə cümləyə də yer
vərməyin. Həyat boyu içinizdə gəzdirəcəyiniz gözü kölgəlilik hüznünə təslim olmayın.

 

Yamayka mənşəlli ingilis yazıçısı Zadi Smit Britaniyada çap olunan “Granta” dərgisi tərəfindən
Britaniyanın 20 ən yaxşı gənc yazarı sırasına daxil edilib. Zadi Smitin debüt romanı “Bəyaz dişlər”
yeni minilliyin ilk ədəbi sensasiyası adlandırılıb. Roman əsasında teleserial çəkilib. Smitin hər üç
romanı çap olunduqdan bir müddət sonra bestsellerə çevrilib, bir neçə nüfuzlu mükafata layiq görülüb
və çoxlu dillərə çevrilib.

 

Mənbə: www.brainpickings.org

“Kişi baxışı” anlayışı ictimai elmlərə kinomatoqrafiyadan gəlib, yəni videomaterial elə təqdim olunurdu ki,sanki videoya hetereseksual kişi baxır. Məhz bu tip – “kişi baxışı” filmlərdə kamera qadın bədənin cəzbedici hissələrində daha çox dayanır, filmin sujeti isə kişilərin marağ dairəsində olan hadisə və fikir əsasında qurulur.
Geniş yayılmış fikir var ki, qadın bədəni özü özlüyündə gözəl, cəzbedici və seksualdır, amma kişi bədəni isə elə deyil və heç bir seksual arzular yaradıb insanı coşdurmur. Əksəriyyətdə bu fikiri hetereseksual kişilər bildirir, amma yalnız onlar deyil (və o demək deyil ki bütün kişilər bu fikirlə razıdırlar). Az təsadüf olunmayan bəzi hallarda hansı, bu fikri hetereseksual qadınlar da dəstəkləyir, əlavə də edirlər ki, kişilərdə əsas cəlbedici cəhət fizioloji görüntü deyil,zəka, xasiyyət və gəlirləridir. Hətta kişi meymundan fərqlənsə kifayət edər deyən qadınlar da mövcuddur. Bu fikirlər “kişi baxışnın” aspektlərindən biridir.
Qayıdaq “kişi baxışı” anlayışına. Qeyd elədiyim kimi bu anlayış kinomatoqrafdan gəlib, digər incəsənət növlərinə də keçib və daha sonra gender tənqiqatçıları tərədindən də istifadə olunmağa başlayıb. Gender araşdırılmalarında “kişi baxışı” (male gaze) deyiləndə vizual və digər obrazların, hadisələrin tipik patriarxal fikirli, seksuallıq çərçivəsində düşünən heterseksual kişi tərəfindən necə cəzbedici göründüyü və ya zehni anlamda necə qəbul olunduğu nəzərdə tutulur.
Buna görə də müxtəlif qruplar tərəfində dəstəklənən, cavanlıq yaşlarından bizə sosial mədəni mesaj verilen – qadın bədəni gözəl, kişi bədəni isə eybəcərdir fikri formalaşır. İdeyanın qaynağı isə məlumdur – hetereseksual kişilər üçün qadın bədəni kişi bədənindən daha cəzbedicidir.
Arada qeyd etmək lazımdır ki, estetik cəzbetmə, erotik coşma və seksual arzular yaradan qavrayış arasında fərq qoymaq lazımdır. Və bu fərqi izah eləmək digər bir məqalənin mövzusudur. Burada sadəcə onu qeyd edim ki, insan vücuduna olan “kişi baxışı” bu üç qavramanı özündə cəmləşdirir və bu da anlayışların qarışmasına səbəb olur. Bu məqalədə mən “gözəl” dedikdə hər üç – estetik cəzbetmə, erotik coşqu və seksual arzular yaradan qavrayları cəmini nəzərdə tutacam.
Məntiqə uyğundur ki, hetereseksual kişilər və homoseksual qadınlar qadın vücudunu, hetereseksual qadınlar və homoseksual kişilər kişi bədənini daha cəzbedici sayır. Cəmiyyətdə üstünlük təşkil edən fikir hetereseksual kişilərindir. Hansı ki, çılpaq qadın bədənini cəlbedici, lüt kişi bədənini isə qəribə görsəndiyini iddia edir. Amma bu fikrin tərəfdarları bir məqamı nəzərə almırlar ki, hamı onlarla bu məsələdə razı deyil. Bu ideya patriarxal yanaşmadır və hal hazırda da sosial mədəni çərçivədə qadın bədəninin kişi vücudundan fərqli olaraq gözəl olduğu ideyası qalır.
“Kişi baxışı”nın bu aspektinin müdafiəçiləri əsasən qədim mədəni adət-ənənəni əsas gətirillər. Amma bu mədəni adətənənə problemin qədim dövrlərdən mövcud olduğunun sübutudur. Həqiqətən də klassik qədim avropa incəsənətində çılpaq qadın vücudunun təsvirlərinə daha çox rast gəlmək olar nəinki kişi. Bunun izahı isə elə də qəliz deyil – yüz illiklərlə qadınlara incəsənətlə məşğul olmağa icazə vermirdilər, çılpaq bədən təsvir eləmək, çəkmək isə onlara qadağan edilmişdi. Gözəl qadın vücudu anlayışını hetereseksual, gözəl kişi vücudu anlayışını isə homoseksual kişilər icad ediblər. Əgər antik incəsənətə nəzər yetirsək biz görərik ki, kişi və qadın vücudu eyni praporsiyada təsvir olunur və eyni dərəcədə də gözəl sanılır. Yəni qadın bədənin gözəl, kişi bədənin isə əksinə olması ideyası hetereseksuallıq üstündə qurulan patriarxal cəmiyyətdə sosial və mədəni proseslərin nəticəsidir.
Bu fikir hansı problemləri yaradır?
Hetereseksual münasibətlərdə qadın seksuallığını və kişinin qadını cəzb etməsini dəyərsizləşdirir.
Bu mənqitə əsasən kişi qadını gözəl və seksual olduğundan seksual anlamda istəyir, qadın isə kişini eyni səbəblərdən istəyə bilməz, və yalnız kişinin istəklərinə cavab verir. Yəni qadının seksual istəkləri kişinin istəklərindən asıldır və ayrıca ola bilməz.
Məntiqi ardıcıllıq olaraq belə kişi qadını arzu edirsə, qadın kişini istəməyə bilməz fikrini formalaşdırır, bu isə seksual zəmində zorlama mədəniyyətini, kultunu gücləndirir.
Bütün bunlar seksual zəmində sataşmaq, zorlamaq kimi cinayətlərə bəraət qazandırır. “O o qədər gözəl və seksual idi ki mən özümü saxlaya bilmədim”
Bürtün mediaresustlarında kişi və qadın gözəlliyinin təqdim olunmasında assimetriya və ikili standartlar.
Seksual obraz kimi təqdim olunmaqla gözəl və seksual qadınlar vasitəsilə istənilən məhsulu reklam eləmək olar. Gözəl və seksual (və bilərəkdən belə təqdim olunan) kişilərə reklamlarda daha az təsadüf eləmək olur, əksər hallarda kişi obrazı dar çevrə üçün nəzərdə tutulan məhsulun reklamında istifadə olunur. Qadınlar üçün olan məhsul reklamında isə tez-tez qadın vücudunun təsvirindən istifadə olunur.
Film və seriallarda da eyni vəziyyətdir – lüt,yarıçılpaq və vücudunun incəliklərini “gözə soxan” qadınlar kişi personajından daha çox göstərilir. Hətta “qadın çəkilişi” adlandırılan – kamera vasitəsilə aşağıda yuxarıya süzməklə qadın bədənin bütün gözəlliklərini – baldır, əndam, döşünü əksər hallarda isə üzünü göstərməyən çəkiliş növü də var. Kişilər üçün belə çəkiliş növü demək olar ki istifadə olunmur.
“Kişi baxışı” qadın vücudunun gözəlliklərindən həzz almaq adı ilə qadın vücudunu ictimai mülkləşdirməyə gəlib çıxmasına köməklik edir. Digər tərəfdən isə kişi vücudunun seksual obyekt kimi təsvir olunması məhdudlaşdırılır, məsələn hetereseksual qadınlar üçün erotik jurnal çap edən naşirlik ereksiya vəziyyətinə çatmış penisin şəkillərini çapa verməkdən imtina eləmişdi, amma kişilər üçün jurnalda böyük ölçülü vaqina şəkillərini çap elətdirmişdi.
Bir çox müşahidələr göstərir ki, pornoqrafiyanın iki qolu var – hetero və homoseksual kişilər üçün. Homoseksual kişilər üçün çəkilən filmlərdə erotik maraq kəsb edən kişi bədəni ətraflı təsvir olunur. Hetereseksual kişilər üçün olan porno filmlərdə isə eyni cür qadınlar təsvir olunur. Faktiki olaraq “qadınlar əsl kişi gələnə kimi bir birilə oynaşırlar” stereotipini təcəssüm edən lezbi pornosu da mövcuddur. Həm erotik, həm də porno məhsullarında çox nadir halda rast gəlinir ki, həm kişi həm də qadın təsvirinə eyni dərəcədə diqqət ayrılsın.
Homoseksuallıqda ikili standart: Kişi homoseksuallığından imtina, kişinin əsas faktor rolunda olduğu homoseksual qadın pornolarına rəğbət.
Bu məntiqə əsasən homo və biseksual kişilər “gözəl olmayan” kişi vücuduna “qeyri təbii” meyl edirlər. Kişi vücudu digər kişidə seksual arzular yaratmağı mümkün olmadığından, bu hissləri keçirənlər “pozğun” sayılır. Belə seksual arzular isə uşaq, cəsəd, heyvanlara və s. olan seksual arzularla eyni səviyyədə tutulur.
Sərt çərçivələr daxilində qadının qadına olan meyli hətta rəğbətlə qarşılanır. İzahı isə belə verilir – qadın vücudu o dərəcədə gözəl və seksualdır ki, hətta digər qadın bu gözəlliyə aşiq olur və tab gətirə bilmir. Amma belə münasibətlər “yalançı” və “müvəqqəti” hesab olunur.
Qadın kişinin ona olan meylinə müsbət cavab verməli olduğundan “kişi baxışına” əsasən qadınlar arasında olan seksual münasibətlərində hipotetik olaraq “əsl kişi” mövcuddur, hansıki qadınlar arasında anlaşılan amma “yanlış” meylini “tədavi” etməlidir. (Və bu səbəbdən lezbianların “müalicə olunması” üçün onların zorlanması olur. (Bu qadınlar heç bir kişinin onları bəyənmədikləri dərəcədə eybəcər olduqları məntiqi məni təəcübləndirir)
Bəzi kişilər öz hetereseksual qadın partnerlarını məcbur edirlər ki, seks prosesinə başqa bir qadını da dəvət eləsinlər və digər qadının gözəlliyi qarşısında tab gətirə bilməyib bundan öz seksual partnerunun zövq alacaqına ümüd edirlər. Və eyni zamanda bu tip kişilər yataqa digər kişinin gətirilməsinə birmənalı şəkildə etiraz edirlər.
“Kişi baxışı” bütün incəsənəti əhatə elədiyindən, kişi və qadınlar tərəfində həzm olunduğundan bu anlayış cəzbedicilik, seksuallıq konsepsiyasının formalaşmasına səbəb olur.
Əksər heterseksual qadınlar həqiqətən də kişi bədənini və cinsiyyət orqanını “qeyri-gözəl”və “gülməli” sayırlar. Bu incəsənətin təsiridir, belədir ki onlara uşaqlıqdan beyinə yeridilir ki, nə gözəldir və nə yox və “kişi baxışını” həzm edirlər.
Qadınlar tərəfindən qəbul edilən “kişi baxışı” anlayışı mümkün olmayan bədənin ideallaşdırılmasına cəhd fikrinin formalaşdırılmasına, bəzi hallarda qidalanma və psixiki pozuntulara: anoreksiya, bulimiya və sonsuz sayda qeyri-qənaətbəxşlik kompleksinə gətirib çıxardır.
“Kişi baxışı” qadının zahiri gözəlliyində əldə etdiyi uğuru digər nəticələrindən daha prioritet bir şey kimi olmasını standartını yaradır. Amma kişilərə isə belə tələb irəli sürülmür. Bir halda ki, kişi vücudu gözəl deyil, əziyyət çəkməyə dəyməz, kişi qadını vücudu ilə cəzb eləmədiyindən o eybəcər ola bilməz, əsas odur ki, kişi ağıllı, maraqlı və varlı olsun. Bundan da əlavə homofoblar gözəl bədən formasına malik olan kişilərdə homoseksuallığa meyl olduğuna şübhələnirlər.
Kişi seksuallığı bu konsepsiya tərəfindən sıxışdırılır. Bədənlərinin “eybəcər” kimi qəbul eləməyə öyrəşdirilmiş kişilər vücudlarını öyrənib inkişaf elətdirmirlər. Eyni şərtləri qəbul edən qadınlar kişilər ilə münasibətdən daha az zövq almağıdan əlavə, kişi vücudu barəsində məlumatlarını genişləndirmir və bu səbəbdən bəzi arzuları reallaşmır.
Bütün bunlar kişi seksuallığı və identifikasiyasına sərt məhdudiyyərtlər qoyduğundan bu seksuallıq və identifikasiyanı patriarxal “kişilik” çərçivəsinə yerləşdirməyə səbəb olur. Bu isə öz növbəsində kişilərdə bədənin forması, özünün cəlbediciliyi və identikliyində ciddi problemlərə səbəb olur.
Əlbəttə ki bu “kişi baxışı” – qadın vücudu gözəl, kişi bədəni eybəcərdir sosial mesajına hamı uymur. Eyni hal ilə ideal vücud və idela ailə konsepsiyasında da qarşılaşmaq mümkündür. Reallıq konsepsiyadan fərqlidir . Və bu konsepsiyadan doğan problemləri qısa zaman çərçivəsində çözmək elə də rahat olmayacaq.
Düzdür bəzi bölümlərdə qadınlar üçün gözəl olan kişi vücudunun müzakirə olunması qəbul olunur. Bu adətən geniş incəsənətdə – ulduz kişilərin qadınlar üçün cəzbediciliyini müzakirə eləmək olar. Qadınlar üçün olan kino və media məhsullarında və qadın ədəbiyyatında (sevgi haqqında romanlarda) kişi gözəlliyinin tərənnümünə qısa yer verilir. Amma burada da deyilir ki, kişilər üçün yox qadınlar üçün gözəllik şərtdir.
Qadınlar kişi gözəlliyinə olan diqqəti müzakirə eləməyə imkan yaradan, motivasiya verən digər sferalarda – kişi seksuallığını və kişi vücudunun gözəlliyini təsvir edən internet və kommersiya çaplarının bir kənarında özlərinə yer əldə eləməyə çalışırlar. Bu isə kimin gözəl vücuda sahib olduğu konsepsiyasıdan doğan problemlərin aradan qaldırılmasına köməlik edən bir məkandır.
Uzun və çətin olan digər üsul – kütləvi informasiya vasitələrində kişi və qadın vücudu haqqında olan stereotiplərin dəyişdirilməsi.
Digər tərəfdən erotiklik, seksuallıq, estetikliyi arasında fərqin izah olunması, gözəlliyə subyektiv və obyektiv yanaşmaların olmasını kütləyə aşılamaq “kişi baxışı” anlayışından qurtulmağda böyük rol oynuyur. Bütün bu konsepsiyalar patriarxatın təsiri ilə bir birilə səhv salınır. Nəticədə isə qadın gözəlliyi, seksuallığı haqqında dar, qeyri təbii təbii sosial mesaj yayılır.

 

tərcümə: Fuad Həsənov

Bizim evimiz buludların üstündə idi. Qapını bağlayıb yatanda, ya da oturanda bilirdim ki onun içində mənə zərər toxunmaz. Bu payız damımızdan da su axmadı. Həmişə axardı. Bu payız heç yağış da yağmadı ki. Mən sevinərdim, evimizin damından yağış axanda ağzımı açardım, udardım onu. Biraz da pis olardim. Niyə küçədə yatanların yağışı çoxdur bizim yağışımız bir iki damcı. Böyük qardaşım narahat olardı, hərdən əsəbləşərdi. Onu heç başa düşmürəm. Bizim öz yağışımız var, öz evimizdən çıxmadan yağışın dadına baxa bilirik. Bunun nəyi pisdir ki… Pis? O nədir ki elə? Sən neçə il yaşamısan dünyanın üstündə, sən bilirsənsə de mənə pis nədir ki elə? Bax sənə deyim mənim kiçik qardaşımın evi yoxdur, küçədə yatır. Hərdən bağçaya gedəndə görürəm onu. Sənə paxıllığım tutur deyirəm. Niyə deyir. Çünki sənin çoxlu yağışın var, bizimkindən lap çox deyirəm. Mən də sənə paxıllıq edirəm deyir. Niyə deyirəm. Çünki sənin evin var deyir. Qəribə deyil səncə də? O yağışını mənə versə, mən evimi ona versəm ikimiz də sevinə bilmərik? Ona deyirəm yağış yağmasa çörək bitməz, pomidor bitməz – mən pomidoru çox sevirəm – ac qalarıq. Mən yağışı istəmirəm demədim ki, mən ev istəyirəm deyir. Burda pis nə var ki?

Bilirsən, mənim böyük bacımın gözləri görmür. Qardaşım elə deyir. Deyir ki, o ancaq qaranlıq görür, başqa heçnə. Bacım hər dəfə evimizdəki pərdələrə toxunanda ağlayır. Amma onun gözlərindən qara rəngdə su tökülmür. Yağış suyu kimi ağ rəngdə su axır. Axı o qaranı görür ancaq necə gözlərindən ağ su tökülür dedim qardaşıma. Niyə sən ağlayanda gözlərindən rəngli su axmır dedi. Mən heç ağlamamışam axı. Amma bacım ağlayır. Niyə ağlayırsan deyirəm. Bu pərdələr pisdir, istəmirəm onları deyir. Böyük qardaşım bizə öyrədib. Pərdələr evimizə gün düşməsin deyə var. Günəş gözümüzü ağrıdanda onları örtürük ki qaranlıq olsun. Mən günəşi sevirəm ancaq o hərdən gözümü incidir. Siz günəşi görə bilirsinizsə onu niyə örtürsünüz, əgər sizə lazım deyilsə verin mənə, mən baxaram ona deyir bacım. Biz günəşi görmək istəmirik. Yaxşı mən istəyirəm mənim gözümü çıxarmasınlar qardaşımın gözünü çıxarsınlar, o istəmir çünki. Qardaşım günəş görünməsin deyə evimizi qaranlıq eləyir. Bacım qaranlığı görməsin deyə günəşi istəyir. Qəribə deyil səncə də? Onlar gözlərini dəyişdirsələr ikisi də sevinə bilməz? Burda pis nə var ki?

Mən bundan artıq yaşamaq istəmirəm deyir atam həmişə. Anam daha çox yaşamaq istəyir həmişə. Atam öz həyatını anama versə ikisi də sevinə bilməz? Burda pis nə var ki?

hüseyn a.
16.04.2014

“Özümü məğlub rejissor sayıram”

 

Nuri Bilgə Ceylan müasir türk kinosunun deyil, eləcə də dünya kinosunun ən usta isimlərindən biridir. Çəkdiyi filmlərində önə sürdüyü idea və sujetləri ilə o özünəməxsus yerə malikdir. Bu müsahibəni rejissor “Vizyon” dərgisinə verib.

 

–          Kino hekayəniz necə başladı? İlk qığılcımlar, dönüm nöqtələri nələrdi?  

–          Kinonu hər kəs kimi mən də uşaqlıqdan sevməyə başladım. Əskidən kino daha möcüzəli bir şey kimi görünürdü. Hər evdə televizor olmadığından böyüdüyüm Yenicədə hər kəs kinoteatra gedirdi. Möcüzəli filmlər pis və ya yaxşı olmağından asılı olmayaraq uzun müddətli iz buraxırdı. Təbii birinin rejissor olmağa qərar verməsi uzun sürən bir proses olur. Məndə bu rejissorların bioqrafiyalarını oxumağa başladıqdan sonra başlandı.

 

–          Nədənsə təsirlənərəkmi oxumağa başladınız?

–          Filmə niyyətli olduğumdan oxudum təbii ki. Öncə Polanskinin “Roman”ını (Polyak rejissor Roman Polanskini avtobioqrafik kitabı “Roman” adlanır) oxudum. Bu kitabı çox bəyəndim. Birinin sıfırdan başlayaraq necə dəyişdiyini anladırdı. Möcüzələrin insan həyatında hər zaman varolabiləcəyinin mesajını verən bir kitab idi. O dönəmdə Ankarada əsgəri xidmətdəydim. Yalnızıydım. Çox kitab oxuyub, filmlərə baxırdım. Rejissor olmağa qərar verdiyim gün indiyə qədər yadımdadı. Əsgərlik bitincə bu arzumu yerinə yetirməyə başladım. Oxumaq məqsədiylə İngiltərə getdim, ancaq bahalı olduğundan geri qayıtmağa məcbur oldum. Döndükdən sonra hazırlaşaraq Memar Sinan Universitetini qazandım. İki il orda oxudum amma gerçək bir film çəkmək arzum bir neçə ilimi aldı.

 

–          “Koza” filmi necə ərsəyə gəldi?

–          Qərarımı verdiyimdən 7-8 il keçmişdi, nə kameram, nə hazır ssenarim, nə də köməkçi heyətim varıydı. Əlimə bir miqdar pul keçdikdən sonra 35 mm-lik kamera aldım. Fotoqraflıq etdiyim yerlərə gedərək sınaq çəkilişləri etdim. O vaxta qədər heç bir setdə olmamışdım yalnız oxuduğum kitablar köməyimə çatırdı.

 

 

–          Fotoqraflığa olan marağınız necə yarandı?

–          Çox şey təsadüflərlə olur. O da elə oldu. Çevrəmdə sənət adına bir şeylər yoxuydu. Sadəcə üst mərtəbədə çox mədəni bir ailə yaşayırdı. Doğum günlərimdə adətən mənə kitab hədiyyə edirdilər. Jül Verni onların sayəsində oxumuşdum. Bir dəfə qaranlıq otaqda olan hadisələrdən bəhs edən kitab verdilər. Çox əyləncəli və maraqlıydı.

 

–          Neçə yaşınız varıydı?

–          On beş.

 

–          Foto çəkməyə hələ də davam edirsinizmi?  

–          Xeyr (gülür) Foto zövqümü hal-hazırda film posterlərimi hazırlayaraq oxşayıram.

 

–          Adətən filmlərinizdə qohumlarınızı, dost və qeyri-peşəkar aktyorları çəkirsiniz. Bunun yaxşı və sizi məmnun etməyən tərəfləri varmı?

–          Həvəskar aktyorların peşəkarlardan əsas fərqi odur ki, onlar qəliblərdən asılı deyillər. Işlədiyiniz zaman daha diqqətli olmalısınız. Həvəskarlar setlərə, qurğu və çəkimlərə alışqan deyillər. Bu bəzən çətin olur. Adətən deyirlər ki, peşəkarların kaprizləri çox olur amma bəzən həvəskarın elə çəkilməz durumları olur ki… Bir də mətn əzbərləmək baxımından sözsüz  peşəkarlar daha bacarıqlıdırlar.

 

Üç Maymun

 

–          Bir də ağ-qara çəkməkdən rəngli çəkməyə başladınız. Bu barədə düşüncələriniz nədir?

–          Günümüzə sanki ağ-qara filmlərin sənət, elit, bir az da ucuz olmaq halına gəldiyini düşünürəm. Yalnız ağ-qaranı çəkmək mümkün olduğu dönəmlərdə olan filmləri sevirəm. Belələrini çəkmək həm çox çətin, həm də bahalıdır. Rəngli filmlər üçün qurulmuş laboratoriyalarda onun aşkarlanması, neqativlərinin yuyulması, proyektor makinalarına uyğunlaşdırılması uzun vaxt aparır. Lakin bunlara baxmayaraq bir gün ağ-qara film çəkəcəm.     

 

–          Filmlər və onların gəlirləri haqqında fikirləriniz necədir?

–          Mən bu barədə özümü məğlub rejissor sayıram. Filmlərim gəlirli və tamaşaçı sayı toplaya bilmir. Amma buna bxmayaraq içimdə çəkmək sevdası çox böyükdür.

 

–          Kino haqqında düşüncələrinizə bir az təmas edək. Filmlərinizdə uzun bir yolçuluğa çıxmışlıq duyğusu var. Gerçək həyatda da həm şərq, həm də qərbə uzun yolçuluq etmisiniz. Yolçuluq sizə nəyi ifadə edir?

–          (Uzun bir səssislikdən sonra) Bilmirəm. Hal-hazırda bir şey ifadə etmir. Hər yerdə buludlar, insanlar, yaşam eynidir, monoton dominantlıq var. Əvvəllər səyahət varkən xoşbəxt olmamaq mümkün deyil kimi düşüncələrim vardı. Hər yay ya velosiped ya da avtostopla mütləq gəzərdim. Bir möcüzə duyğusunun olduğunu deyə bilərəm. Həyatıma yön verəcək dəyişikliklərin olacağına inanırdım. Hər şeyə yenidən başlamaq fürsəti, özümüm məmnun etmək kimi həvəsim varıydı. Özümü qəhrəman kimi hiss etdiyim zamanda anladım ki, yeni bir ölkə əslində yeni insan yaratmağa qadirdir. Bu duyğunu özümdə Tibetdə olduğum zaman aşkarladım

 

–          Buddizmlə bir bağlantınız varmı?

–          Bir müddət ilgimi çəkdi. Amma sonuna qədər bir şeyə bağlanan adam deyiləm.

 

–          Kinoyadamı?

–          Kino vasitəsilə çox rahatlandım. Çox şeydə qərarsız adam olduğumdan filmlərə baxmaq onları çəkmək ən incə hisslər yaratdı.

 

–          Daha nələr rahatlanmağınıza kömək edir?

–          Bu baxımdan ədəbiyyatı qeyd edə bilərəm. Fotoqraçılıqla məşğul olduğum zamanlarda özümü güvənli hiss etməyimdə Çexov, Dostoyevski, Tolstoy, Qorkinin böyük rolu oldu. Onların qəhrəmanları ilə hər gün təmasdaydım. Himalaya yürüş etdiyim günlərdə belə Çexov kitabları yanımdaydı.

 

 

–          Gələcəyin kinosunu necə görürsüz?

–          Əslində necə olacağını mən də hədsiz düşünürəm. Əvvəllər insanlar kinoya ağlamaq üçün gələrdi, indi isə sırf əyləncə və vaxt keçirmək üçün. Bir zamanlara Berqman filmlərini belə burda afişalarda görmək olardı, sözsüz indi yaşasaydı bu mümkün olmayacaqdı. Insanlar möcüzə axtarışındaydılar və bunu qismən kinodan tapırdılar. Gələcəyin kinosu isə sırf rəqəmsal texnikadan, əyləncə və zaman itirməkdən başqa heç nə olmayacaq deyə düşünürəm. Amma bir yandan da tək-tük rejissor alternativ, həyatın içindən filmlər çəkərək bunların bərabərində getməyə çalışacaq. Sənət kinosunun gələcəyi DVD-lər vasitəsilə yayılacaq.

 

 

–          Müasir rejissorlardan kimləri bəyənirsiniz?

–          Irandan Abbas Kiarostami, Qazaxıstandan Drejan Omirbayev, Tayvandan Tsay Min Lianq, Çindən Jia Zhankeni sevirəm

 

 

–          Kinoya gec başladığınızı düşünürsnüzmü?

–          Əlbəttə. “Koza”nı 36 yaşında başladım, 25-də olsaydı daha böyül uğur qazanacağıma əminəm. O zamanlar çox enerjiliydim. İstanbulda da həyat başqaydı

 

 

–          Günün birində İstanbulu tərk etmək necə ağlınıza gəldimi?      

–          Bu barədə son günlər düşünürəm. Amma bu uzun zaman olmuyacaq. İçimdə daima belə bir duyğu var ki, mən kənd həyatını daha çox sevirəm. Qələbəlik içində tək dolaşmaq, yalnız olmaq özüməməxsus xarakterimdir.     

 

Çevirdi: Elimdar Süleymansoy