İvan Franko

Qış təəccüb elədi

Qış təəccüb elədi:

Qarlar niyə əriyir?

Geniş çayda buzlar da

Niyə qopub yeriyir?

Qış təəccüb elədi:

Niyə gücdən düşür o?

Haradan gəldi bu meh,

Canlara hərarət o?

Qış təəccüb elədi:

Necə oldu ki, torpaq –

İsinərək canlanır,

Oyanır qat-baqat?

Qış təəccüb elədi:

Cəsarətə bir bax sən!

Qarı dəlib çıxıb gül,

Zərif, ətirli erkən.

Buz nəfəsiylə o dəm,

Güllərə tərəf əsdi.

Qarı bir lay şəklində

Üstlərinə ələdi.

Güllər boyun bükdülər,

Qapandılar, soldular.

Boran keçdi, fırtına –

Yenə boy boyladılar.

Və ən çox da buna bax –

Qış təəccüb elədi:

O balaca çiçəyə

Gücü yetməzmiş məgər?

Günahım deyil...

Günahım deyil ki,

qəmli oxuyuram,

Qardaşlar, mənim!

Sözü söz dalınca çətin toxuyuram –

Bağışlayın, mən!

Nə sevinc doğubdur, nə fərəh onları,

Nə boş bir oyun,

Bəla ləpələri, ağır düşüncələr –

Doğur bu yolu.

Dodaqlar pıçıldar, yuxusuz bir fəhlə –

O qəm-kədərdir,

Yığar bu sözləri...

Mənim də, xalqın da

Zülmü hədərdir.

Xalqımın köləliyi – o mənim anamdır,

Bu dərdi doğan,

Kədərli duyğular içimdə talanmış

Bir ana, inan.

Yox olub gedir...

Baxıram, bir sonsuz izdiham kimi,

Günlər gün dalınca keçib gedirlər.

Qurğuşun rəngli o buludlar kimi,

Ruhumu qorxuyla əzib gedirlər,

Başımın üstündən süzüb gedirlər.

Əllərim qollu-bağ, amalsızam mən,

Fikirsiz, duyğusuz daşa dönürəm.

Gəncliyim əlimdən gedir, yazıq mən,

Səhranın qumunda itən arx kimi,

İzsizcə, sssizcə məhvə enirəm.

Məhv ol, yaşamağa macal tapmadan!

İzin də dalınca silinib gedər.

Yox olar baharda əriyən qartək,

Yalnız ürəkdəki o ağır kədər –

Ötən günlərimdən nişanə qalar.

Tərcümə: Xatirə K. 

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5