Uşaqlıqdan onları özümdən daha alçaq mərtəbədə görürdüm. Dostlarımla görüşəndə söhbətimizin əsasını onları alçaltmağım,həyatları ilə bağlı zarafatlarım təşkil edirdi. Mənə görə aciz və adi bir grup insan idilər. Problem orasındaydı ki, birgə zarafatlaşdığım dostlarım da eyni aciz insanlar kimiydilər. Onlar da klonlanmış, adi canlılar idi. Yenə də onlarla oturub-durur,söhbətləşir,başqalarını gündəm mövzusuna çevirirdim. İcazə verirdim ki, başqa insanların həyatları ilə bağlı zarafatlarıma gülsünlər. Mən də içimdən dostlarımı təhqir edir, necə də saf olduqlarını düşünürdüm. Mənə necə də tez aldanmış,özlərini həmin insanlardan necə də fərqli saymışdılar.

Bu qədər şeyi niyə elədiyimi bilmirdim, onlara niyə güldüyümü. Heç biri ilə də şəxsən tanışlığım yox idi, yenə də bütün gün dostlarımla kofe içir, onları gülüş mənbəyimə çevirirdim. Mənim üçün zərrə mənaları yox idi. Onları insandan saymırdıq, bəzən klon adlandırır,bəzən də məxluq deyə xitab edirdik. Dostlarımı bilmirəm, amma mənim özümü onlardan daha ilahi hiss etməyimdə səbəblər heç yox idi də.. Qabriel Markes “Son məktub”unda deyir ki, “Onlar gecə yatanda mən təzəcə oyanırdım, çıxıb bütün şəhəri gəzirdim. Onlar dayananda, mən yeriyirdim.” Mən o təzəcə oyananlardan, yeriyənlərdən olmamışdım axı. Bütün bunları niyə edirdim, bilmirəm. Fərqli hiss etmək gözəl duyğu idi amma özümü bu qədər sevdirməyə çalışmaq nəyə lazımıydı axı? Hər kəs məni sevsin, yoxsa tək qalardım.. Sonra da ən yaxşı variantın sakitcə kofesini içərkən, oturduğu yerdən hamını tənqid edə biləcək, minimalist, hər kəsdə səhv tapa biləcək potensialda birinə çevrilmək olduğunu başa düşdüm.
Kofemi içərkən hər kəsi detallı incələyir, təfərrüatlarına qədər dostlarımdan haqlarında soruşur,maraqlanırdım. İçdən-içə baxıb həsrət çəkirdim. Bizə yemək gətirən ofisiant necə də zəhmətkeş qız idi, kaş onun kimi olaydım. Çəkdiyim bütün qısqanclıq və həsrət dolu, qarışıq duyğuları qəbullansam da, heç cürə dərk edə bilmirdim. Məndə nəsə yanlış idi, amma o yanlışın adını axtarmırdım. Bilirəm ki, mən axtarmasam heç kim axtarmayacaq, sonsuzadək eyni mükəmməlliklə yaşaya biləcəkdim. Bax,məsələn o oğlan da çox yaraşıqlıdır, sifətinə bax necə uşaq kimidir. Ona da baxıb, içdən-içə ondan xoşlanırdım. Amma yox, o da bu aciz klon sürüsünə daxil idi. Mənim kimi ilahi bir nəfər onu bəyənməməli idi!

Kofemi bitirib çıxdım kafedən. Başım çox qarışmışdı, yorulmuşdum. Ofisiant qız, yaraşıqlı oğlan və saymadığım qalan adamlar. Qəribə idi, hərəsinin bir izi var idi. Hərəsi bir cürə yadımda qalmışdı, hansı ki tanımırdım da onları. Arxama çevriləndə o kişini gördüm, səhərdən arxamca gəlirdi. Tanış adam da deyildi, narahat olmuşdum. Narahatçılığım qorxudan daha çox, bu dəyqə yaxşı görünməməyimdən irəli gəlirdi. Saçlarım səliqəsiz idi, paltarımı da ütüləməmişdim. Arxadan görəsən paltarımın ütüsüzlüyü bilinirdi? Ya saçımın yağlı olduğunu başa düşmüşdü? Görəsən nə fikirləşdi haqqımda, gedər hamıya deyər ki, qonşu necə səliqəsiz,çirkli adamdı.

Gözümü qırpışdırdım. Birini açıq saxlayıb,digərini bağlamağa çalışırdım ki, qoy , pəncərənin o tərəfini də görüm. Orda olduğuna, yenə mənə baxdığına dair and içə bilərəm. Bir saatdı həmin kişi evin qabağında durub, pəncərəmə baxırdı. Siftəni o açandan sonra başqa adamlar da yığışmağa başladılar. Gəlirdilər, pəncərəmin qabağına doluşurdular. Əllərim titrəyir, dırnaqlarımla dərimi qopardıram əsəbdən. Gəlib, burda da tapdılar məni, niyə baxırlar mənə? Bu qədər bina arasında mənim binam, bu qədər pəncərə arasında mənim pəncərəm. Siluetləri məni narahat edir. Durublar,qoymurlar günəş düşsün evimə. Düz günəşimin qabağını kəsiblər. Aralarında uzun saqqallı bir kişi var. Biri də toppuş xaladır – uzun,güllü xalat geyinir, balacaboydur,yekə sinəsi var. Bu arvadı tanıyıram, çoxlu xalatları olan xaladı. Hər gün eyni xalatları geyinir-rəngləri dəyişik . Mənə oxşayır. Mənim də bir koftam var, eyni şeydi, hər rəngindən. Elə vaxt olur ki, eyni gün ərzində ancaq o koftanı geyinirəm,başqa rənglərini. Bugün səhər yaşılını geyindim,mənə elə gəldi ki, yaşıl çox gözəldi. Amma axşam küçəyə çıxmaq üçün paltar seçəndə onu gördüm, yaşıldan iyrəndim. Qırmızısı necə də gözəldi deyə düşündüm.

Özümə gəlməliyəm, bu adi adamlardan heç bir parça tapmamalıyam özümdə. Onlar altdadır, mən üstdə. O xalanı görmək lap pis təsir edirdi. Çünki eyni rəngdə koftaları heç nə arasında tez seçim edə bilmirəm, qərar verə bilmirəm deyə alırdım. Həmişə qərarsız adam olmuşam. Başıma oyun açıb bu qərarsızlığım, insanlarda da,əşyalarda da. Həmişə mən seçənə qədər, qaçıb gediblər.

Uşaq vaxtı evdəkilər deyirdilər ki, çox qərasız adamam, nə istədiyim bilinmir. Aparırdılar dükana, verirdilər əlimə iki-üç oyuncaq ki, bəs götür, seç. Beş dəqiqə də vaxtın var. Beş dəqiqədən bir damcı o tərəfə keçdim, olurdum başa düşülməz adam. Sonra valideynlərim boşandı, başa düşdüm ki “qərarsızlığım”ı onlardan almışam. Əslində həmin oyuncaqlardan birini seçəndə çox gözləməyimin səbəbi, bir gün onunla boşana biləcəyim ehtimalını düşünmək idi.

Yavaş-yavaş binadan səslər eşidilirdi, tez pəncərəyə baxdım ki hardadılar. Yoxdular. Mənim qaldığım evə çıxırlar, hiss edirəm. Hər gün kofemi içərkən dostlarımla haqlarında gülüşdüyümüz klonlar, indi evimə çıxırlar. Niyə dostlarımdan hansısa yox, mən ?!

Səslər ağırlaşdıqca, zaman elə bil daha yavaş hərəkət eləyir. Sonra başa düşdüm ki, dostlarım o klon “adamları” hər alçaldışımda zarafatlarıma gülərək özlərini fərqli sayıb egolarını təmin edərdilər, mən isə dostlarımın zarafatlarıma gülüşləri ilə egomu təmin edirdim. Aramızda çox da fərq yox idi,onlar məni aldadırdı mən də onları. Ən pisi də bu idi. Mən də hansısa bir grup insana daxil idim.

Yenə məni seçmişdilər, yenə bir başqasını yox , məni. Amma məni bağırlarına basıb öpmək üçün gəlmirdilər ki.. Başa düşdüm ki yenə alınmadı, yenə bacarmadım. Deyəsən oyuncağım da məndən boşandı.