İyirmi dörd ilin bir ayı Hekayə

İyirmi dörd ilin bir ayı

Həmid Piriyev

İyirmi dörd ilin bir ayı

Hekayə

 

...Eynək qızları daha gözəl göstərir. Eynək qızlara hər cür kosmetik zir-zibildən daha çox yaraşır... Ona metroda rast

gəlmişdim. Həftənin cüt günləri günorta saat üçün yarısı metroya düşürdü. Həmin günlər mənim də kursda dərsim olurdu.

Əlindəki kitab-dəftərdən hazırlığa getdiyini bilirdim. “Koroğlu” stansiyasında minib “Sahil” stansiyasında düşürdü, mən

“İçərişəhərə” gedirdim. Orta boylu, sarı saçlı, eynəkli qız idi. Başıaşağı gəzirdi, bir dəfə də olsun başını qaldırıb kiməsə

baxdığını görmədim. Uzun jaketlər geyinirdi. Yerişindən, duruşundan ailə tərbiyəsi gördüyü məlum olurdu. Ona

vurulmuşdum? Deyəsən yox. Amma yadımda belə dəqiq qalmağının nəsə bir səbəbi olmalıdır. Hə, tapdım. Bir dəfə qatar

tunelin içində qəflətən dayandı. O qız da özünü saxlaya bilməyib müvazinətini itirdiyindən sağ ayağımın çeçələ barmağını

tapdaladı. Buna görə o qızı belə yaxşı xatırlayıram. Iş burasındadır ki, sağ ayağımı həmişə ayaqqabı sıxır. Bilmirəm sağ

ayağım sol ayağımdan böyükdür, yoxsa ayaqqabının sağ tayını sol tayından dar tikirlər həmişə. Sağ ayağımın çeçələ

barmağı həmişə döyənək olur. Təzə ayaqqabı alanda bir müddət axsayıram, sonra düzəlir... Mərdiməzar maşinistin qatarı

qəfil saxlamaq eşqi ilə mənim təzə ayaqqabı almağım üst-üstə düşmüşdü. Görəsən o qızın yadında qalmışam, hardasa

görsə tanıyar məni? Tanısa da çətin ki, sağ ayağımın çeçələ barmağını tapdalamağı yadında qalsın. Gic-gic xırdalıqları

yadında saxlayan mənim kimi sarsaqlar tək-tük olur. Ömür boyu o qədər adamın ayağını tapdalayırıq ki... Hamısını

yadımızda saxlasaq başımızda evə alınacaq ərzaq mallarının adlarına yer qalmaz, mannı yerinə kartof nişastası alarıq,

anamız döyər bizi. Dayım kimi. Uşaqlıqda nənəm onu düyü almağa göndərirdi, bu da evdən dükanacan “düyü, düyü” deyə-

deyə gedirdi. Dükançı “nə istəyirsən” soruşanda “makaron” deyirdi. Elə bilirdim dayım böyüyəndən sonra zayı çıxıb, bu düyü

məsələsini biləndən sonra başa düşdüm ki, uşaqlıqda da bir zibil olmayıb. Lağ eləməyimə baxmayın, guya mən ondan

yaxşıyam? Ay-hayy. Elə-belədə deyirəm ki, iyirmi dörd il yaşamışam. Nə xeyri? Ətraf mühiti zibilləməkdən başqa heç nəyə

yaramıram. O gün oturub balaca bir hesablama apardım görüm ki, bu iyirmi dörd il içində nə eləmişəm. Nəğdi on ili

yatmağa çıxdım. Normal adamlarda səkkiz il olmalıydı, amma mən tənbəl və yatağan olduğumçün on il çıxdım. Yemək

yeməyə də iki il çıxıram, qarınquluyam axı.  Üst-üstə on dörd il oxumuşam, dərslərə də çıxaq üç il. Hardasa bir ilim yollarda,

ictimai nəqliyyatlarda keçib. Il yarım əsgərlikdə qaldı. Yarım il çıxıram dəlləkdə saç qırxdırmaq, dırnaq tutmaq, üz qırxmaq,

çimmək, diş yumaq, ayaqqabı mazlamaq və başqa bu kimi təmizlik işlərinə. Il yarımım eyib olmasın subaşında keçib.

Telefonla demək olar heç danışmıram, ömrüm boyu danışdıqlarım ik-üç gündən çox eləməz. Internetdə də az oluram.

Telefonla danışmağı da ona əlavə edirəm və bir ay da buna çıxıram. Bir ayımı da dükan-bazarda keçirtmişəm. Evin bütün

bazarlığını mən edirəm. On ay qonaq getməyə çıxdım. İki ay işdə olmuşam. Bir ilimi də televizora baxmaq alıb. Iki il də

olsun kitab oxumağım. Cəmi iyirmi üç il on bir ay. Yerdə qalan həmin bir aysa istədiyim kimi keçirtdiyim vaxtımdır. Sonra

da deyirəm ki, mən yaşamışam. De, gələ, bu da mənim həyatım. Deyirlər ölüm gözlə qaş arasındadır. Olsun. Ölməkdən

qorxmasam da hələ ölmək istəmirəm. Hələ yaşamamışam axı...

 

Aprel-may 2014

Qiymət 2/5 (40%) (3 səs)
Həmid Piriyev

İyirmi dörd ilin bir ayı

Hekayə

 

...Eynək qızları daha gözəl göstərir. Eynək qızlara hər cür kosmeti">

Digər xəbərlər

Mario Varqas Yosa. Nobel nitqi

Yatmış cəmiyyət, onun səbəbləri və aqibəti...

Qorunmayan Rafiq Tağı

Rafiq Hunaltay. Bizim milli müdirlərimiz. Esse

İnterneti kəsilmiş kompyuterdə yazın

Şərhlər